Drogi Czytelniku,

Jeśli czytasz te słowa, oznacza to, że odkrycie profesora Castillo z ostatniego rozdziału powieści „Ostatnie objawienie” wywarło na tobie równie piorunujące wrażenie, jak na mnie.

Od razu zaznaczam: nie jestem pierwszym, który dostrzegł istnienie tej tajemniczej linii, przecinającej planetę na dwie idealnie równe połowy. To właśnie ona, między 18 000 a 15 000 lat temu, pełniła rolę głównego równoleżnika, oddzielającego półkulę północną od południowej –⁠ dokładnie tak, jak dziś robi to równik, choć pod innym kątem.

Powszechnie wiadomo, że bieguny przemieszczały się na przestrzeni dziejów. Cofając się jednak w czasie jeszcze dalej, odkryjemy, że nie tylko przesuwały się o tysiące kilometrów w ciągu tysiącleci (i nadal to robią), ale kilkakrotnie wręcz gwałtownie zamieniały się miejscami: biegun północny lądował na południu, a południowy na północy.

Wiem, brzmi to niewiarygodnie. Wystarczy jednak poszukać, aby przekonać się, że zjawisko to powtarza się z zadziwiającą –⁠ i niepokojącą –⁠ regularnością.

Znacznie trudniej natomiast znaleźć informacje o niewytłumaczalnej linii, o której wspomina profesor Castillo. Jest to jedna z największych zagadek w dziejach ludzkości. Nie chodzi o samą linię, lecz o fakt, że ponad 15 000 lat temu ktoś nie tylko wiedział o istnieniu tego równika, ale wzniósł wokół całej planety liczne znaki, aby go wyznaczyć. Działo się to w epoce, w której oficjalna archeologia nie odnotowuje żadnej cywilizacji zasługującej na to miano. Ludzie rzekomo mieszkali wówczas w jaskiniach i glinianych chatach, obrabiali kamienne narzędzia, nosili skóry i żyli z polowań oraz rybołówstwa.

Dlaczego ktoś miałby się na coś takiego porwać –⁠ to tajemnica równie wielka jak tożsamość sprawców. Albo jak to, w jaki sposób zdołali przemierzyć całą planetę i dotrzeć do miejsc tak odległych jak Wyspa Wielkanocna, oddalona o 3700 kilometrów od najbliższego lądu. To kolosalna trasa licząca ponad 40 000 kilometrów, pokonana przez nieznaną nam do dziś cywilizację, która dysponowała wiedzą i możliwościami technicznymi niewyobrażalnymi w czasach, gdy Ziemia wciąż tkwiła w epoce lodowcowej, a kromaniończycy polowali na mamuty, żeby się wyżywić.

Wiele tysięcy lat później, w miejscach wyznaczonych przez nieznaną cywilizację, zaczęto wznosić świątynie, pałace, grobowce, menhiry i gigantyczne posągi. Te święte, imponujące i odległe od siebie budowle znamy dziś jako Mohendżo-Daro w Pakistanie, Angkor Wat w Kambodży, Machu Picchu w Peru, moai z Wyspy Wielkanocnej czy Sfinksa w egipskiej Gizie –⁠ a to licząc wyłącznie te, które przetrwały do naszych czasów. Ile z nich zniknęło w ciągu tych 15 000 lat? Ile z tamtych znaków i monumentów wciąż kryje się w dżungli, pod pustynnym piaskiem albo pod asfaltem i betonem nowoczesnego miasta, które nie ma pojęcia o ich prawdziwym pochodzeniu?